De fractie van PGP heeft met belangstelling kennisgenomen van het programma van de nieuwe coalitie, Aan het werk voor Deurne.
Onze eerste indruk: we lezen veel voornemens, maar bitter weinig onderbouwing.
Niet inhoudelijk — bijvoorbeeld op basis van de ambtelijke basisinformatie over onze grote opgaven — en niet financieel.
De coalitie wil focussen op wat al in uitvoering is, maar pakt tegelijk veel nieuws op.
De coalitie wil deals sluiten in de regio, Den Haag en zelfs Brussel om gelden binnen te halen, maar wil alleen samenwerken als dat positief bijdraagt aan onze streek.
Op een groot aantal fronten tasten we daardoor nog in het duister, en op onderdelen bespeuren we een misplaatst opportunisme.
We lichten er een aantal thema’s uit die ons opvallen vanuit onze visie op het Deurne van de toekomst.
Wat de coalitie wil
Gezondheid: niet terug te vinden
We hebben tevergeefs gezocht naar de gezondheid van onze inwoners.
Dat bevreemdt ons, maar betreuren we vooral.
Uit het rad van de leefomgeving weten we dat het met de gezondheid van Deurnenaren gemiddeld slechter gesteld is dan in de omgeving.
Werk aan de winkel dus.
Ook het belang van preventie — voor zowel de fysieke als de mentale gezondheid — ontbreekt.
Een gemiste kans.
Transitie van het buitengebied: veelzeggende stilte
We lezen veel over kansen voor agrarische ondernemers en het economisch belang van de sector.
Relevante aandachtspunten.
Maar we weten ook dat er plekken in onze gemeente overbelast zijn: waar agrarische activiteiten gezondheidsschade veroorzaken, het leefklimaat van omwonenden wordt aangetast en de kwaliteit van water, bodem en lucht negatief beinvloed.
De stilte hierover is veelzeggend.
Duurzaamheid: uitstellen in plaats van aanpakken
Onder het motto van “nieuw realisme” wordt vooral gekeken naar langzamer lopen en alternatieve technieken — terwijl de klok in de race tegen klimaatverandering steeds harder doortikt.
“Niet uitstellen, maar aanpakken” is het devies van deze coalitie.
Maar blijkbaar niet als het gaat om verantwoordelijkheid nemen voor de leefbaarheid van onze planeet voor de generaties na ons.
Juist hier valt op dat het programma sterk gericht is op de inwoner van vandaag, en weinig oog heeft voor wie (nog) geen eigen stem heeft: toekomstige generaties, en natuur en leefomgeving.
Ook dat is veelzeggend.
Asielopvang: de olifant in de kamer
Tot slot het nemen van ons evenredige deel in de landelijke asielopvang.
Opnieuw wordt verwezen naar het unaniem vastgestelde beleidskader.
Wij waren daar destijds kritisch op en hebben dat duidelijk gemaakt, omdat de extreme detaillering en stapeling van criteria ons weinig verwachting bood.
Dat zien we bevestigd: sinds de vaststelling is er geen enkele extra asielzoeker opgevangen, terwijl we daartoe wel de wettelijke én morele plicht hebben.
Niet voor niets roept de minister vrijwel dagelijks gemeenten op om opvangplekken te leveren.
De handrem erop zetten omdat we volgens het programma “niet blind willen zijn voor de opvattingen van ons electoraat” getuigt niet van het algemeen belang waarnaar ook deze coalitie heeft te handelen.
Hoe de coalitie het wil aanpakken
Vijf wethouders
Deze coalitie wil met vijf wethouders aan het werk.
Op basis van onze ervaringen in de vorige bestuursperiode zijn we daar zeer kritisch op — over de financiële gevolgen, én over de praktische gevolgen van een groter college.
Onderzoek naar andere gemeenten levert zelden een ronkend succesverhaal op. Zelfs de wethoudersvereniging zelf toont zich zeer kriitsch over vakgenoten in deeltijd.
Zij wijst terecht op de meer dan fulltime aandacht die de functie vraagt: voor het functioneren van de wethouder zelf, maar ook voor de bereikbaarheid voor inwoners, regiopartners, ambtelijke organisatie én de raad.
Apolitieke portefeuilles en deeltijd
Het is ons volstrekt onduidelijk waarom apolitieke portefeuilles als communicatie en personeel & organisatie naar wethoudersniveau worden getild.
En als dat al zo belangrijk is: waarom wordt het dan belegd bij een deeltijdwethouder?
Datzelfde geldt voor de gebiedswethouders.
De grootste wijken met de grootste maatschappelijke opgaven worden toebedeeld aan deeltijdwethouders.
Betekent dit dat die wijken maar voor 70% meetellen?
Die keuze begrijpen we niet.
Gedoogpartner
Ten slotte zien we een gedoogpartner aanhaken die de vorige periode juist iedere vergadering ageerde tegen een vermeend gebrek aan dualisme.
Diezelfde fractievoorzitter tekent nu op voorhand bij het kruisje om voorstellen aan een meerderheid te helpen.
Dat mag — laat dat duidelijk zijn — maar begrijpelijker wordt het er voor ons niet op.
Tot slot
Onze gemeente staat onveranderd voor grote opgaven: ingewikkeld, met elkaar verbonden en zonder makkelijke oplossingen.
“Niet onderzoeken maar doen” is zo’n beetje het motto van deze coalitie.
Wij leerden juist van onze ouders: denk eerst na voordat je iets doet.
Dat is geen schande, maar doorgaans wijs.
Die wijsheid wensen wij de nieuwe coalitie, hun wethouderskandidaten en de gedoogpartner van harte toe.